Czym jest osteopatia?

P

ocząwszy od podstawowego założenia, iż wszystkie dolegliwości pochodzą od “kości”, mogą one oczywiście nie być trwałe. Jednak faktem jest, że wszystkie pozostałe tkanki powiązane są – w większym, bądź mniejszym stopniu – z kośćmi, przez co mogą zostać bezpośrednio dotknięte procesem chorobowym w wyniku zmian w układzie szkieletowym.

Ze względu na zależności między kośćmi, a pozostałymi tkankami staje się oczywiste, że osteopatyczne podejście lecznicze nie będzie ściśle ograniczać się do systemu strukturalnego (mechanizmów podpierających i ruchowych). Takie podejście wyraźnie odróżnia osteopatię od chiropraktyki oraz fizjoterapii. Jeśli to konieczne, całościowe leczenie będzie uwzględniało układ trzewny (jelita) i czaszkowy (czaszka i tkanka łączna).

Dlatego też, osteopatia jest metodą oddziaływania manualnego, poprawiającego normalne funkcjonowanie całego ciała pacjenta, dzięki któremu własna zdolność pacjenta do zdrowienia może zostać lepiej wykorzystana. Dlatego także, osteopata stara się określić każdą utratę ruchomości w organizmie. Lecząc wykryte zaburzenia mobilności, osteopata przywraca integralność strukturalną.

Definicja osteopatii opisana w 1992 roku przez GCRO (General Council and Register of Osteopaths, pol.: Generalną Radę i Rejestr Osteopatów) w Anglii:

Osteopatia jest charakterystyczną profesją opieki zdrowotnej, która ułatwia realizację zintegrowanego zdrowotnie funkcjonowania jednostki, poprzez przywracenie, utrzymywanie i poprawę homeostazy układu nerwowo-mięśniowo-szkieletowego, ocenę i leczenie za pomocą badania palpacyjnego i interwencji manualnej, uzupełnionych o edukację w koncepcji zdrowego trybu życia. Uznaje ona prymat zależności terapeutycznej i opiera się na zasadach sformułowanych po raz pierwszy przez Andrew Taylor Still’a’

Osteopatię można zdefiniować jako:

    • Niezależny i odróżniający się zawód w zakresie opieki zdrowotnej, który przyczynia się do poprawy standardu życia, poprzez skupienie się na przyczynach problemu oraz poprzez dążenie do eliminowania uszkodzeń pierwotnych.
    • Przywracanie, utrzymywanie i zwiększanie homeostazy (równowagi ogólnej): oznacza to, pobudzanie ogólnych zdolności człowieka do samo-regulacji i samo-zdrowienia.
    • Techniki stosowane na układzie nerwowo-mięśniowo-szkieletowym: wnętrze odbudowywane od zewnątrz.
    • Techniki manualne: osteopata wykorzystuje wyłącznie swoje ręce, tak do badania klinicznego, jak i w celu leczenia.
    • Zgodnie z regułami dr A.T. Still’a: Ruch to życie, nic nie jest nieruchome – wszystko porusza się w pewien subtelny sposób
Back to top